22-02-2024 

Schrik wakker uit een nare droom, Lig in bed en hoor je rustig ademen.
Enigszins gerustgesteld, nog half slapende,
Zoek ik met mijn hand naar de warme plek.

Schrik.... deze is koud. Besef... het is geen droom maar harde werkelijkheid.
Je bent er niet meer..........

De stilte snijdt als een mes door de kamer, door mijn hart,
Een leegte die niet te vullen is, het smart,
Herinneringen fluisteren zachtjes, en lachten
Maar ze kunnen de pijn niet verzachten.

De nacht lijkt eindeloos, de tranen blijven stromen,
Verloren in een zee van verdriet. Hoe kan ik verder zonder jou aan mijn zijde?
Een vraag zonder antwoord, een eindeloos lijden.

Maar ergens in de duisternis gloeit een sprankje hoop,
Een herinnering aan de liefde die we deelden.
Ik zal je altijd bij me dragen, in mijn hart,
Ook al ben je niet meer hier, we zijn nooit echt apart.

2-3-2024

Besef dringt langzaam door, als een donkere lucht, Je bent er niet meer,
mijn hart voelt geen gerucht. De stilte schreeuwt, een leegte zo diep,
De droom vervlogen, de realiteit grijpt stevig, als een scherpe greep.

Herinneringen dansen als schimmen in het duister, Flarden van geluk, nu gekleurd door een verlies zo pijnlijk, zo duur.
De nacht hult zich in een onheilspellend zwart,
En ik lig daar, verweesd, met een gebroken hart.

In de stilte van de nacht hoor ik jouw afwezigheid,
Een echo van liefde, een spoor van verleden tijd.
Maar de koude plek blijft, onaangetast door mijn hand,
En ik besef, met elke vezel, dat je bent verdwenen naar een onbekend land.

De morgen zal komen, maar zonder jouw lach,
En in mijn hart blijft de pijn, als een scherpe stekende stek.
Schrik wakker uit deze bittere realiteit,
En omarm de leegte, als een deel van mijn eeuwige eenzaamheid.

5-3-2024

De stilte in huis, het kaarsje brandt zacht. 

Een lichtpuntje dat de duisternis veracht.

Het kaarsje brandt, een symbool van jouw kracht, 

in stilte naast mam, dag en nacht.

In deze leegte voel ik jouw gemis,

Maar de herinneringen koester ik,  jouw liefde die ik erg vermis.

Het verdriet en de pijn is niet verzacht, Ik denk aan jou,   elke dag... en elke nacht...

Miranda, mijn lief, mijn trouwe vriendin,  

Je blijft voor altijd in mijn hart, diep van binnen.

7-3-2024

In de stilte van de nacht, roept mijn hart naar jou,
Miranda, mijn liefde, waar ben je nou?
De eenzaamheid omringt me als een koude deken,
Ik verlang naar jouw warmte, naar jouw teken.

We paste perfect bij elkaar, als puzzelstukjes in een spel,
Maar nu ben je weg, en voelt mijn leven als een hel.
De leegte die je achterliet, is als een gapend gat,
En elke dag zonder jou, doet me meer dan dat.

Ik mis je, Miranda, meer dan woorden kunnen zeggen,
Ik wil je terug, bij mij, in mijn leven, mijn eigen leggen.
Maar tot die tijd rest mij enkel stilte en pijn,
In de hoop dat ooit, jij weer de mijne zult zijn.

In de stille nacht, een fluistering van pijn,
Miranda, mijn liefde, waar ben je, waar moet ik zijn?
Eenzaamheid omhult me als een donkere deken,
Verlangend naar jou, mijn hart kan niet spreken.

De stilte schreeuwt in de leegte van mijn ziel,
Herinneringen van ons, als een kostbare stijl.
Samen waren we als een harmonieus akkoord,
Nu klinkt de stilte, een droeve dissonant, verstoord.

Jouw lach, als een melodie, vervult mijn gedachten,
Maar de eenzaamheid snijdt als een scherp geslepen bijl.
De dagen vervagen in een mist van gemis,
Miranda, mijn liefde, je afwezigheid is als een duisternis.

In de stilte van de nacht, hoor ik slechts het klagen,
Van mijn hart dat jouw liefde blijft dragen.
De leegte omarmt me, als een koude zee,
Mis je, Miranda, voor altijd en eeuwig, weet je.

Laat de stilte spreken, in de taal van ons verlangen,
Laat liefde herrijzen, als een fonkelende zon.
Eenzaamheid zal wijken voor de kracht van ons samenzijn,
Miranda, mijn liefde, laat ons weer één zijn.

11-03-2024

donker is de dag
verdriet voor de harten
maar wat ook komen gaat
je blijft steeds in mij

Je kaarsje brandt
onwisbaar in mijn hart
Mijn liefde voor jou
zit diep in mij.

Ik zou je graag willen bedanken
voor alle mooie uurtjes en  voor de tijd die je mij geschonken hebt
voor onze dochter Etienne, voor je liefde en je trouw
voor elk goed advies,  elke goede daad

Het is moeilijk voor mij om afscheid te nemen
maar je bent nu weer bij mam en pap
zij nemen  je bij de hand
nemen je mee naar het wijde land

ga nu in vrede
bevrijdt van lijd en zorgen
Ik moet je helaas laten gaan
totdat we elkaar weer ontmoeten

je kunt nu in vrede rusten,
je blijft in mijn hart
Ik laat je geruststellend gaan
tot dan mijn liefste en grootste schat.

14-3-2024

Lieve Miranda, 

Gisteren hebben wij Joep weggebracht.

Moeilijk om weer op dezelfde plek te zijn,

Waar wij afscheid namen, waar onze wegen scheidden......

Emoties en pijn, over het verlies van jou, kwamen weer te boven...

Onzekerheid terft mij, ben ik te kortgeschoten?,
Dat ik er niet was, toen je mij nodig had.
Heb ik mijn belofte aan jouw om voor je te zorgen "in goede en slechte tijden"
wel helemaal voldaan?

Misschien heb ik je op sommige momenten niet de aandacht gegeven
die je verdiende en het verwaarloosd?

Het ging allemaal zo snel, en nu is er geen mogelijkheid meer, 
om het beter te doen....

Ongesproken woorden  en gemiste kansen blijven hangen,

De pijn en stilte blijven,

Ik mis je, meer dan ik kan zeggen.

Ik hou je stevig vast en laat je nooit meer los.

                                            de knuffel, de warmte, de kus en het gesprek.

Liefs,  Pierre

17-03-2024

Lieve Miranda

Ik denk aan je lach, je warmte en je trouw,

Zonder jou voelt alles zo leeg en koud.

De dagen duren lang en de nachten nog meer,

Ik mis je zo erg, keer op keer.

Ik mis je lieve stem en je zachte hand,

Het voelt alsof ik zonder jou niet meer land.

Maar in mijn hart blijf je voor altijd bij mij,

Ik blijf van je houden, dat maakt me blij.

Miranda, mijn lief, ik mis je zo,

Zonder jou voelt mijn leven zo incompleet en kil.

Ik mis je elke dag meer dan ooit tevoren,

Ik wacht op de dag dat ik bij je kan horen.

22 maart 2024

Miranda, lieve schat, jouw afwezigheid doet pijn,
Elke dag voelt als een eeuwigheid zonder jou te zijn.

De tijd lijkt stil te staan, maar vliegt onverbiddelijk voorbij,
Terwijl mijn hart huilt omdat jij niet meer aan mijn zijde zijt.

Etienne, dapper en sterk, zet haar beste beentje voor,
Koken, poetsen, studeren, maar het gemis knaagt door en door.

Samen lijden we in stilte, terwijl we jou herinneren,
Met liefde en warmte die nooit zullen verdwijnen.

Je mag dan fysiek niet meer hier zijn,
Maar jouw liefde en spirit blijven altijd rein.

In onze harten leef je voort, Miranda, voor eeuwig en altijd,
Als mijn geliefde maatje, en moeder,  onze ster in de donkere nacht.

29-03-2024

Lieve Miranda,

Het Paasfeest, een tijd van bezinning en rust,
Maar dit jaar voelt het anders, vol van gemis en lust.

Normaal versieren we samen het huis, in paassfeer zo blij, 

Nu zijn het enkel herinneringen, en dat doet pijn, oh zo zeer.

Eitjes verven, een traditie zo fijn, Maar nu is het slechts Etienne haar domein.

Op deze feestdagen voel ik jouw afwezigheid zo sterk,

De eenzaamheid dringt diep door, steeds meer en meer.

Ik ben niet gewend aan deze stilte, aan dit lege bestaan,

Ik verlang naar jou, naar wie je was, naar onze samenzijn en je bestaan. 

Ik mis je, meer dan woorden kunnen zeggen,

Op deze dagen van vreugde voel ik slechts mijn eigen leegte wegen.

Maar toch, in deze donkere tijd, Vind ik troost in de herinneringen aan jouw licht.

Je mag dan fysiek niet hier zijn, maar in mijn hart leef je voort,

En met elke gedachte aan jou, voel ik me iets minder verloren, iets minder verstoord.

Was je maar hier, kon ik maar bij je zijn.

 Pierre

9-4-2024

Miranda, mijn hart huilt, zo'n leegte ontstaan,
In stilte verloren, geen woorden, geen traan.
Een leegte zo groot, onvervuld, zonder licht,
Het leven na de dood bestaat niet, een farce,
voor de gek gehouden, maar lijkt nu een bittere plicht.

Geen communicatie,  geen teken, geen weg terug naar jou,
Maar in mijn ziel, blijf jij altijd bestaan,
In Etienne leef je voort, ze lijkt altijd meer op jouw,

In herinneringen, in liefde, in ons samenzijn. 

19-04-2024

Lieve Miranda  

Ik hoop dat jij gelukkig bent,
Op de plek die niemand kent.
Heb je daar ook zoveel vrienden,
Heb je daar misschien al bekende.
Duizend vragen, Die ik aan je stellen wil, maar het blijft stil.
Ik hoor het geluid van de stilte...........

Geen idee waar jij nu bent ,
Maar voel een leegte die niet went.
Op de radio onze melodie,
Waardoor ik jouw weer in gedachte zie.
Ik verlies mij, even zijn wij met ons twee,  en ik zing mee
Met het geluid van de stilte............

Ik sluit mijn ogen  hoor je stem,
Het is je lach die ik herken.
Waar is die al die tijd gebleven?
Ik ken hem bijna al mijn hele leven.
Ik geleef , want even zijn we met ons twee,  want jij zingt mee.
Met het geluid van de silte..............

Als er toch een god bestaat?
Dan wil ik dat je met hem praat.....
Zeg dat hij heel goed moet weten!
Dat ik zo'n vrouw als jouw niet zomaar kan vergeten.

Maar ik geef hem nog een aller laatste kans, Tot ik dans
Op  het geluid van de silte................

Maar als ons  lied is uit gespeeld
En de angst mij weer bespeelt,
Gaan mij ogen langzaam open.
Dan komt de pijn en het verdriet met hopen.
En die stilte,  ow ik haat die elke keer, telkens weer.

Ik leer het geluid van de stilte......................
 

Donderdag 2-5-2024

Lieve Miranda,

In ons huisje waar herinneringen blijven zweven,
Proberen wij verder te leven.

Het voelt moeilijk, alsof we achtergelaten zijn....
Ons liefdes lied blijft regelmatig op de radio voorbijgaan,

Het is als of je roept: " Niet treurig zijn,
hier ben ik weer..."
dan ben ik weer even bij jou en jij bij mij.

We knappen ons huisje een beetje op,
Een likje verf voor een nieuw begin...
Maar jouw aanwezigheid, die blijft altijd,  binnenin.

Lieve Miranda,

Je bent niet vergeten, in onze harten blijf je bestaan.

Lieve Miranda,

-Gelukkig dat ik je heb mogen leren kennen. 
-Gelukkig dat ik het leven met je heb mogen delen. 
-Gelukkig dat ik je liefde heb mogen ervaren. 
-Gelukkig dat je mij zulk mooie dochter geschonken hebt. 

Het moment dat de vlinders er waren is, als de dag van gisteren. 
Jammer dat wij niet meer tijd hebben gekregen.

Verliefdheid danste, als vlinders in de wind,
Herinneringen koesterend, als kostbare vind.

Hoewel de tijd ons niet genoeg heeft gegeven,
Blijft jouw liefde in mijn hart, voor altijd verweven.

xxx

Lieve Miranda,

De tijd vliegt voorbij,  
maar het verlies voelt als de dag van gisteren, zo dichtbij.  

De pijn blijft, emoties komen in vlagen,  
vooral op de door 0ns bijzondere dagen.  

Het leven gaat verder,  niemand staat stil...
gebeurtenissen volgen elkaar in een razendsnel tij.  
Niks is meer hetzelfde, en dat blijft waarschijnlijk altijd.  

Het werk hervat, afleiding gezocht, dagen, rustig aan,  
maar zeker geen stress meer voortaan.  

Zoals besproken,

Op zoek naar een nieuwe vriendschap,  
om het gemis te vullen en de volgende stap.  

Jou echter niet vergetend,  
je bent en blijft onvervangbaar, ongekend.  
Mijn enigste echte liefde en trouwe vriendin,  
in mijn hart draag ik je, altijd bemind.

 Pierre

12-7-2024

Lieve Miranda,  

Gisteren was weer zo’n dag.

Een jaar geleden ook Samen naar de diploma uitreiking.

Nu echter zonder jou….

Iets waar men toch als vader en moeder bij wil zijn…

Trots op onze  dochter en haar studie

Vista vertelde over de gebeurtenis en het verlies voor Etienne.

Emotioneel, ik had het er moeilijk mee.

Vandaag naar bedrijf BBQ, waar wij ook een jaar geleden samen waren.

Het zijn de moeilijke momenten van herinnering die het gemis duidelijk laten merken.

Zulke dagen zullen nooit meer hetzelfde zijn.

31-7-2024

Augustus, de maand waarin het gemis
Elke dag opnieuw mijn hart doorboort.
Herinneringen, zo scherp en zo gewis,
En slapeloze nachten waarin jouw naam weerklinkt.

Onze nieuwjaarswens, een feest vol vreugd’ en glans,
De 25 jaren samen, met familie en vrienden dichtbij.
Maar nu de dag nadert, voel ik de pijn,
Rusteloos en slapeloos, in gedachten steeds bij jou.

Scenario’s in mijn hoofd, emoties die opstijgen,
Waarom moest het zo gaan, waarom dit zware lot?
Deze dag had ik graag met jou doorgebracht,
In goede en minder goede tijden, hand in hand, samen.

Miranda, ik mis je elke dag, de leegte is groot,
Deze augustus, ooit vol vreugd’, nu vol verdriet.
Het is nog steeds onbegrijpelijk hoe het is kunnen gebeuren,
Alleen gelaten, maar in mijn hart ben je altijd bij mij.

20-08-1999 -20-08-2024

Lieve Miranda,

Met zware voeten naar deze dag geleefd,
Vijfentwintig jaar geleden, op die zonnige dag,
Daar stonden we samen,...... hand in hand,
In het stadhuis, onze trouwakte getekend, een nieuwe start.

Nog met nieuwjaar in 2024, vol hoop en plannen,
Bespraken we deze dag, samen dromend,
Een feest voor de familie, of samen eropuit?
Besloten: een feest, ondanks alles,

Als jij weer sterk was, vol moed en hoop.
De chemo voorbij, de controle gehaald,
Het stoma weg, de opluchting in zicht.
“Alweer naar het ziekenhuis,” zei je toen met een zucht......

Maar het mocht niet zo zijn, het lot besloot anders,
Op 22 januari 2024 werden onze plannen wreed verstoord,
Ingehaald door de harde werkelijkheid.

Jij, die zei: "Ik word niet ouder dan mijn vader,"
Misschien had je het voorzien, wist je het al?
Frappant, en toch zo tragisch, dat het zo moest gaan,
Nog steeds onvoorstelbaar, niet te bevatten,

Het gemis van jouw liefde, jouw vriendschap zo waar,  
Blijft als een echo, elke dag, telkens weer klaar.  
Maar jouw plek in mijn hart, die blijft altijd staan,  
Onverwoestbaar, voor eeuwig, diep in mij begaan.  
Een liefde die blijft, nooit zal vergaan,  
Zelfs de tijd kan die niet wegnemen, hoe snel hij ook zal gaan.

Vandaag herdenken wij die dag zonder jou,  
Op de manier die jij zou wensen, eenvoudig en je trouw.  
Met Etienne, Nancy en Bianca aan mijn zij,  
Blijft jouw stoel leeg, maar jouw geest zo dichtbij.

In mijn hart voor eeuwig.

Pierre

26-08-2024

Lieve Miranda,

Soms ben ik bang dat ik vergeet,

Hoe je voelde, je geur, je stem, je ogen,

je mooie haarkleur, waar ik eens voor viel...

Probeer me dan "te vullen" met herinneringen,

.....foto's..... video's en voel dan weer je aanwezigheid.

Ik lik mijn wonden en ben je kwijt,

Maar op zielsniveau zijn wij verbonden...

en wel voor altijd!

Lieve Miranda,

22 Januari,

Een dag die wij nooit vergeten,

Nooit meer je stem, Nooit meer je lach.

Het is nog steeds moeilijk om te aanvaarden dat je er niet meer bent,

maar je gaat geen dag uit mijn/onze gedachten.

Geen seconde uit ons hart.

Men zegt "de tijd heelt alle wonden". 

Maar "die tijd" hebben wij nog steeds niet gevonden. 

6 oktober 2024

Lieve Miranda

Vandaag zou je 54 jaar geworden zijn,
Normaal een dag vol vreugde en zacht refrein.
Ontbijt op bed maar ook in de  “watten” gelegd…

Ik schenk je 51 rode rozen en 3 witten in de vorm van een Hart.....
Als teken van liefde, een klein gebaar, maar met smart.

Op deze dag, jarig maar toch met gemis,
De bloemen fluisteren zacht, jij bent wie ik mis.

Onze liefde begon met een mooie start,
Wij waren altijd diep verbonden, in ziel en hart.

Verwennerij was jouw deel, zoals het hoort,
maar nu is het stil, jouw stem is nooit meer gehoord..

Het gemis snijdt vandaag  dieper, scherper dan voorheen,
de pijn van je afwezigheid, die blijft alleen.

De tijd tikt door, maar diepen wonden helen traag,
iedere dag zonder jou voelt als een nieuwe vraag.

We missen je liefde, je vriendschap, je lach,
je warme aanwezigheid op iedere dag.

Het besef sijpelt langzaam door ons heen,
dat jij er niet meer bent, het wordt nooit meer als voorheen.

Vandaag herdenken we jouw leven, jouw zijn,
je liefde en je vriendschap, zo groot, puur en fijn.

Je verjaardag wordt een herinneringsdag,
aan alles wat jij ons gaf, met jouw liefdevolle kracht.

Dus vieren we jou, waar je ook mag zijn,
in onze harten blijf je altijd dichtbij.

Je gaf ons je alles, onvoorwaardelijk en fijn,
En in die liefde, daar blijf je voor altijd, voor altijd….. bij ons zijn.

Gisteren 19 Oktober 2023

NU 1 jaar geleden heb ik je naar het ziekenhuis gebracht.....
Zoals de dokter zei, voor 5 dagen onderzoek in ziekehuis Geilenkirchen.

Je uit handen gegeven...

Het is Zondag Morgen 20 Oktober 2024... 

Ik lig nog in bed.. het is nog vroeg 8 uur...

Halfslapend hoor ik de houten vloer kraken/bewegen naast mij...

Opeens treft mij de geur van een verse kop koffie ... (zo lekker)

Langzaam doe ik mijn ogen open en kijk op het nachtkastje.

Deze is echter leeg, geen koffie of verrassing te zien.  ;-(

Ik wordt goed wakker en moet mij zelf ervan overtuigen dat er echt GEEN koffie staat, maar hem deze duidelijk geroken.

Zou er dan toch???????????

-Vaker brachten wij elkaar koffie aan bed op zondag morgen.-

Was dit dus een droom of bestaat er toch zoiets van?

Ik weet het niet maar,.......... 
weet 100% procent zeker dat ik de koffie geroken heb en voetstappen gehoord.

Lieve Miranda, 21 November 2024

 Wat een dag, Wat een moment, 
 Een jaar geleden, zo intens. 
Uit het ziekenhuis Aken kwam jij weer terug, 
Met hoop in je hart, en nieuwe levensmoed. 

 Op Etienne's verjaardag, 20 jaar geleden, 
Toen bracht jij haar uit het ziekenhuis Sittard mee. 
De kleine handjes, in jouw handen, o zo fijn, 
Nu haar 21 verjaardag, maar jij bent er niet meer bij.

 Je vocht zo dapper, met ups en met downs, 
Je was zo vastberaden om te blijven staan. 
Je koos voor de toekomst, voor hoop, voor leven, 
Samen gelukkig verder, en alles te gegeven. 

 Maar het lot had anders besloten, hoe hard het ook klinkt, 
De vooruitzichten goed, maar het is niet wat het lijkt. 
Nu vieren we Etienne, hier met ons twee, 
Je gemis is voelbaar, elke dag opnieuw, elke keer weer. 

We missen jou, het blijft in ons hart, 
Voor altijd en eeuwig, jij was zo lief en zacht. 

In onze gedachten, in liefde, in pijn, 
Zal je voor altijd in onze harten zijn. 

In liefde voor Eeuwig….

Pierre en Etienne

9-12-2024

Lieve Miranda,

Je bent zo snel weggegaan,
er was geen tijd meer voor ons om nog te praten.

Ik had je nog zoveel willen zeggen, maar jij moest mij verlaten.

Mijn gedachten zijn voor altijd bij jou,

omdat ik ziels veel van je hou.......

Als ik een trap kon bouwen van al mijn vergoten tranen,
dan zou ik naar de hemel komen om je weer terug te halen.

28-12-2024

Ik merk nu, iedere herinnering is een kostbaar bezit,
Zonder jou voelt de wereld zo eenzaam, zo wit.

Ik draag je mee, in elke traan en lach,
In mijn hart blijf je leven, elke nieuwe dag.

8 januari 2025

Bijna en jaar zonder jou, Miranda

Voor altijd in mijn hart

Miranda, mijn licht in donkere dagen,
Mijn liefste, mijn maatje, mijn alles, mijn vrouw.
De stilte schreeuwt, de leegte blijft vragen,
Hoe draag ik dit leven, zonder jou?

Januari, een maand vol pijn,
Een jaar geleden, maar het voelt als nu.
Herinneringen komen, scherp en fijn,
Ze nemen me mee, altijd terug naar jou.

Elke dag denk ik aan je, in stilte, in woord,
Alsof je nog luistert, alsof je me hoort.
Maar de werkelijkheid snijdt, hard en koud,
Ik kan je niet vasthouden, hoe ik het ook wou.

Je glimlach leeft voort in mijn herinnering,
Je stem klinkt zacht in mijn hart als een lied.
Maar oh, wat ik zou geven voor een omarming,
Voor één moment waar ik je weer zie.

Miranda, je bent nooit echt ver weg,
Je woont in mijn gedachten, mijn hart als jouw plek.
Ik mis je meer dan woorden ooit kunnen zeggen,
Mijn liefde voor jou, dat zal niets ooit verleggen.

Dus praat ik met je, iedere dag weer,
In mijn hoofd, in mijn dromen, steeds keer op keer.
Mijn liefde blijft eeuwig, mijn verlies een strijd,
Tot ik je ooit weer ontmoet, aan de overkant van tijd.

22-01-2025

Een jaar zonder jou....

Januari, koud en zwaar,
een maand die snijdt, zo onverbiddelijk waar.
Een jaar sinds jij moest gaan,
toch voelt het alsof je hier nog staat,
hand in hand, zoals altijd.

Mijn vrouw, mijn maatje, mijn beste vriendin,
jij gaf mijn leven kleur, jij was de lucht, mijn adem de wind,
die mijn zeilen vulde, de zon op mijn huid,
maar nu is het stil, je stem blijft uit.

Elke dag praat ik met jou in mijn geest,
vertel ik je alles, van groot tot het kleinst.
Maar de leegte, Miranda, die blijft bestaan,
want ik weet dat ik je nooit meer echt zal zien gaan.

Herinneringen komen, helder en klaar,
alsof ze gisteren waren, en nooit van een jaar.
Jouw lach, jouw blik, jouw warme hand,
ze blijven leven in dit troosteloze land.

De werkelijkheid dringt zich nu pas aan mij op,
dat jij niet meer belt, geen woord, geen klop.
Maar in mijn hart ben jij altijd dichtbij,
voor altijd, Miranda, blijf je in mij.

Ik mis je M ijn liefste, met elke adem, iedere dag,
jouw liefde gaf mijn wereld kracht en een lach.
 

1 Jaar gemis:

Miranda,

Nu pas weet ik dat stilte zo stil kan zijn en leegte zo koud.

Dat verdriet zo diep kan gaan en het gemis zo pijn kan doen.

Ik denk aan je en mis je nog iedere dag.

Maakt niet uit waar ik ben op dat moment.

Xxx

And honey, I miss you and I'm bein' good

And I'd love to be with you if only I could.

… One day while I was not at home

While she was there and all alone

The angels came

Now all I have is memories of honey

And I wake up nights and call her name

Now my life's an empty stage

Where honey lived and honey played

And love grew up

And a small cloud passes overhead

And cries down on the flower bed

That honey loved

And honey, I miss you and I'm bein' good

And I'd love to be with you if only I could

Ik mis je….

Ik mis je, meer als woorden ooit  kunnen zeggen.
De dagen gaan verder, maar ik bleef achter.

Je bent er niet meer.......tastbaar en dichtbij.
En toch voel ik je dicht van binnen, je bent daar nog bij mij.  

Soms voel ik je in de stilte van de nacht. Een bries, een rilling, een zachte kracht.   Alsof je ziel nog steeds heel kort bij mij is…. en nog even op mij wacht.
En jij mij liefdevol omhelst, onzichtbaar en zacht.

De wereld begrijpt niet hoe het werkelijk voelt.
Hoe jouw gemis mijn hart soms overspoeld.  

Ze zeggen de tijd heelt alles vanzelf.
Maar iedere seconde tikt langzaam,  waar ben jij nou zelf?

Ik spreek je nog, heel stil in mijn hoofd,
alsof je mij hoort en nog steeds in mij gelooft.  

En soms, ja soms, dan voel ik je echt.
Jij die fluisterde,” je bent sterker dan je denkt.”  

Je lichaam is weg, maar jij bent gebleven.
In herinnering verweven in mijn leven.  

In muziek, in geur, in het licht van de maan, sterren en zon,
ben jij het telkens weer die mij kan vinden....Alsof de hel nooit begon.  

Nee, je bent niet weg, niet voor altijd kwijt.
Je ziel reist met mij door de ruimte en de tijd.  

Ik draag je met mij mee,
waar ik ook ga.

en ooit......, ja ooit.....,

dan zie ik je weer,

Beloofd!

Ik Mis Je (voorgelezen)

26-4-2025

Lieve Miranda

Ik mis je , als ik opsta, wanneer de dag begint,
of als ik me op plekken, van ons saam bevind.

Ik mis je overdag, soms overvalt me het gemis.
De dag sinds jij moest gaan, en alles anders is.

Ik mis je in de avond, voordat ik slapen ga,
Ik droom je soms weer bij me, dat ik weer naast sta.

Ik mis je zo enorm, een leegte in mijn hart,
Toen jouw licht uitging, kleurde de mijne zwart.

Ik mis je in dit leven, ik kon je nog niet kwijt,

Zal je altijd blijven missen, want rouwen kent voor mij geen tijd!

xxx

Gedicht voorgelezen.

Even zonder woorden... een knipoog

Die Maandagochtend.

De dag begon zoals zoveel ervoor,
met stilte, met licht, met het ochtendkoor.

Om zes uur het leven,
het ritueel, een nieuwe dag,  vol hoop en geheel.

Miranda lag zacht, nog dromend misschien,
haar ogen gesloten, haar glimlach te zien.

Een slaperig hoofd, maar armen gespreid,
voor knuffels, voor liefde, voor even de tijd.

Ontbijt op bed, een lief gebaar,
met chemotabletten.... die nodig, maar bitter zwaar.

Alles leek rustig, niets wees op pijn,
de ochtend was gewoon — of moest dat zijn?

Om kwart voor acht een laatste groet,
nog een lange knuffel en dikke kus, alsof het moet.

Samen met Etienne de deur uit gegaan,
geen teken, geen hint van wat zou bestaan.

Terug van werk, twaalf uur sloeg, het huis was stil,
een stilte die dreigde, een huivering,  kil.

De slaapkamer betreden, een beeld als een mes,
het ontbijt onaangeroerd —de adem weg, de les.

Daar lag ze nog, zo vredig, zo stil,
het luchtpompje in haar hand, alsof ze nog wil.

De tijd stond stil, het hart bleef staan,
de wereld kantelde, hoe moet dit verder gaan....

Een paniek, een storm in het hoofd begon,
...Dokter, Etienne... familie..

"Miranda...!" riep ik luid.

Maar niets gaf antwoord, geen stem, geen kracht.

Alles was leeg, een ijzige stilte.
Alsof de wereld haar adem inhield een zware  kilte.

Hulpeloos stond ik, vervuld van verdriet,
Kwaad op mezelf dat ik haar die morgen verliet.

Kwaad op haar — waarom liet ze mij staan?
Waarom moest ze zonder mij gaan?

Berichten verstuurd, met woorden van lood,
"Miranda dood gevonden!" — geen grap, dood!

De dokter sprak woorden — longembolie,
maar wat is begrip, in zo’n tragedie?

Ze was alleen,.
Dat snijdt het meest,
geen hand, geen stem, toen ze stierf — haar geest.

Later berichten opnieuw, meer woorden, maar ook meer pijn,
een tijdlijn van liefde, zo wrang, zo klein.

Een leven van zorg, een afscheid zo snel,
niemand die wist dat dit zou zijn het spel.

Mijn wereld brak op dat vreselijke uur,
de muren van hoop versplinterd zo zuur.

Ik wilde haar hand, haar blik nog een keer,
maar alles was weg — geen stem, geen sfeer.

De dagen die kwamen waren zwaar en vol rouw,
maar dat ene moment — dat blijft mij trouw.

Die ochtend, haar glimlach, haar zachte bestaan, de foto's en herineringen,
dat is wat blijft, waarmee ik het moet doen,
Maar zal dat ook gaan?

Pierre

27-05-2025

Het doet pijn iemand in je Hart te hebben,

En niet meer te kunnen voelen, vasthouden en knuffelen.

Ik mis je

Soms zit ik stil,  zo stil,
geen woord ontsnapt,
alleen gedachten,  die dwalen naar jou.

Beweegloos – als een standbeeld
gevangen in wat eens was.

Ik stuur mijn fluisteringen omhoog,
de hemel in, in de hoop dat jij ze hoort,
daar, waar jij nu bent.

Misschien drijven ze tussen de wolken,
of raken ze jouw licht,  jouw nieuwe thuis
van vrede en verdiende rust.

Ik geloof dat je me ziet,  dat je me hoort,
want dat geloof,  is het enige dat mij draagt.
Zodat je weet, hoeveel jij voor mij betekende en ik om je gaf.

De pijn, het gemis, het ebt niet weg.
Het nestelt zich stil,  en diep in mijn hart.
Daar voel ik het weer:  hoeveel ik van je hield.
En nog steeds doe.  Dat gevoel sterft nooit.

Soms ben je er even,
heel even:
een zonnestraal op mijn huid,
een zachte windvlaag,
ons lied op de radio.
Dan weet ik – je bent dichtbij.

Ik mis je.
Iedere dag opnieuw.
En ik weet,  je wilt dat ik verder ga,
zonder jouw hand in de mijne. 

Je wilt dat ik leef.
Maar het is zo moeilijk,  om los te laten
wat eens zo dierbaar was.

Pierre

Sinds je weg bent

Is voor mij de duisternis begonnen

Om mij heen leeft de herinnering

van de mooie dagen van onze liefde.

De roos die je mij naliet is al verdroogd

maar ik bewaar het in een boek

dat ik het niet meer uit kan lezen.

Wish i could Visit you in Heaven

Ik staar naar de sterren, fluister je naam.
De nacht houdt je echo vast, maar dat is niet hetzelfde.
ik reik door de duisternis, maar je bent uit het zicht.
jouw herinnering houdt me elke nacht wakker.

Ik wou dat ik je even in de hemel kon bezoeken,
naast je kon zitten en je glimlach kon zien.
Duizend momenten kon ruilen voor één met jou,
ik wou dat de hemel een deur had waar ik doorheen kon lopen.

De wind draagt ​​gefluister alsof je er nog steeds bent,
maar het is alleen de stilte waar ik bang voor ben.
Ik praat met het maanlicht, het pakt je gezicht,
maar niets op aarde kan jouw plaats innemen.

Ik wou dat ik je even in de hemel kon bezoeken,
naast je zou kunnen zitten en je glimlach zou kunnen zien.
Ruil duizend momenten voor één met jou,
waar de hemel een deur had waar ik doorheen kon lopen.

Konden de wolken mij maar weg dragen
Ik klim naar de poorten en hoop dat ze wachten...
Even voor een moment om je omhelzing te voelen
Ik geef de hele wereld om je gezicht te zien.

Wou dat ik je even in de hemel kon bezoeken,
Naast je kon zitten en je glimlach kon zien.
Ruil duizend momenten voor één met jou.
Wou dat de hemel een deur had waar ik doorheen kon lopen.

Song

Lieve Miranda,

Vandaag, 20 Augustus, zesentwintig jaar terug in de tijd,
Gaven wij elkaar het jawoord – vol liefde, vol strijd.

Twee zielen, één pad – samen, vol vertrouwen,
Een toekomst die we met ons hart wilden bouwen.

Maar het heeft niet zo mogen zijn,
Het leven koos een andere lijn.

Ons werd het niet gegund om samen oud te worden,
Die droom vervaagde… stil, zonder woorden.

Op 22 januari 2024, een dag vol verdriet,
Verliet jij ons, al wilde jij dat niet.

Geen dag gaat voorbij zonder jouw gemis,
Je lach, je stem – alles wat er niet meer is.

Vanavond zitten wij, met jouw foto erbij,
Etienne, Bianca, Nancy en ik – heel dichtbij.

We praten, we lachen, soms met een traan,
En voelen hoe jij toch een beetje blijft bestaan.

Je hebt een plek, diep in ons hart,
Voor altijd aanwezig, nooit echt apart.

In liefde gedenken wij jou, steeds weer,
Want jij blijft bij ons, keer op keer.

Pierre

30-09-2025

**Zonder jou**

Je stem is weg, je stoel is leeg,
de stilte snijdt, zo scherp, zo steeg.
Ik tel de dagen, één voor één,
maar zonder jou voelt alles leeg.

Ze duren lang, geen eind in zicht,
de zon schijnt wel, maar geeft geen licht.
Ik word oud, dat zie ik gaan,
maar zonder jou... blijf ik stil staan.

Mijn hart klopt traag, mijn wereld dof,
Je stem is weg, je stoel is leeg,
En ik kan nu zeggen....
elke dag zonder jouw, is er één te veel.

Lieve Miranda,

Vandaag herdachten wij jouw verjaardag op jouw manier...

met een lach en een traan en natuurlijk met lekker eten.

Niet iedereen kon erbij zijn, maar zeker wel in gedachte.

Pas nu weet ik.... 

Dat stilte.... zo stil kan zijn

En leegte zo koud.

Dat verdriet zo diep kan gaan,

en het gemis zo groot kan zijn.

Ik mis je 

21 November 2025

Lieve Miranda,
op die 21ste november, zo helder in mijn geheugen,
haalde ik je opnieuw naar huis,
zoals ik dat 22 jaar eerder deed
toen Etienne voor het eerst het licht mocht zien.

Die dag liep anders dan gehoopt,
het wachten was lang, de tijd leek stil te staan.
14:00 uur hadden ze gezegd, uiteindelijk werdt het 20:00 uur.
Blijdschap was vervlogen, moe en uitgeput van het wachten, kwamen wij toen thuis.

We vierden stilletjes Etienne haar verjaardag,
maar de dag hoorde ook jou toe.
Alle aandacht ging naar jouw kracht,
naar jouw moed,
en niemand die dat meer verdiende dan jij.

Ik was klaar om samen met jou
de strijd aan te gaan,
om te vechten tegen wat ons was opgelegd,
schouder aan schouder,
zoals wij dat altijd deden.

Maar het lot, hard en onverwacht,
koos een andere weg.
Twee maanden later
werd je zomaar uit ons leven getrokken,
te vroeg, te plotseling,
te oneerlijk.

Toch blijft 22 november
geen dag van alleen verdriet.
Het is de dag waarop ik je
weer in mijn armen mocht sluiten,
de dag die onlosmakelijk verbonden is
met het leven dat wij samen bouwden
en met de verjaardag van onze dochter.

Zo blijft Etienne haar dag
ook jouw dag,
een kostbare herinnering,
ieder jaar opnieuw.

Je ster brandt,
licht en onverwoestbaar.
En hier,
in ons leven,
word je gemist.
Elke minuut, elke dag.

27-12-2025

Miranda,

ik mis je iedere dag,
het gemis van je stem en je lach.

Zonder jouw warmte is alles nu koud,
een stilte die mij gevangen houdt.

Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn,
slechts de leegte blijft, en de pijn.

17-03-2026

Een reis door liefde en gemis

Dit verhaal verteld het chronologisch verloop van de ziekte en het plotselinge overlijden van Miranda, het zielsmaatje van  mij (Pierre).

De ontdekking:
In het najaar van 2023 begon Miranda te sukkelen met haar gezondheid. Wat begon als buikpijn die aan diëten werd geweten, bleek na diverse onderzoeken in ziekenhuizen in Geilenkirchen en Aken een kwaadaardige tumor te zijn.

De strijd:     
Op 6 november 2023 onderging Miranda een zware operatie waarbij een tumor, een deel van haar darm en haar baarmoeder werden verwijderd. Ondanks de zwaarte van de ingreep en de onzekerheid over de volledige verwijdering van de kanker, bleef ze hoopvol. Ze begon in december aan een chemokuur in tabletvorm.

Het plotselinge afscheid:
Terwijl het herstel leek in te zetten en ik op 22 januari 2024 mijn eerste werkdag hervatte, sloeg het noodlot toe. Slechts uren nadat wij nog samen hadden geknuffeld, overleed Miranda thuis aan een longembolie.

Rouw en verbinding:   
Miranda is terug gekomen....  . Na haar dood liet ze haar aanwezigheid merken met een klein, subtiel gebaar dat voor hen beiden een diepe betekenis heeft. PiIk herkende dit direct en put hier troost uit; ik hoop dat ze nog vaak even 'dag' komt zeggen.

De draad oppakken:   
Hoewel de pijn van het gemis groot is en Miranda voor altijd haar plekje op internet en in mijn hart behoudt, gaat het leven verder. Ben weer gedeeltelijk aan het werk gegaan om zijn pensioen aan te vullen. Ook heb ik een nieuwe, lieve vriendin gevonden, waardoor de dagen en nachten niet eenzaam zijn en ik niet alleen oud hoeft te worden.

De kernboodscha
Geniet van het leven zolang het kan, regel zaken vooraf en koester de mensen om je heen. Het leven is te kort om stil te blijven staan, ook al blijft de herinnering aan Miranda eeuwig branden bij de appelboom in de tuin.

     Lieve Miranda, 

19-augustus 2026

Morgen is het 20 augustus, de dag die ons verbond,
Sinds 1999, toen onze wereld begon.
Zoveel jaren mochten we delen, zo diep en zo intens,
Jij was mijn veilige haven, mijn allereerste wens.

Samen stonden we sterk, hoe zwaar de strijd ook bleek,
Jij vocht met al je krachten, terwijl ik nooit van je zijde week.
Die diepe, lange jaren, die pakt geen mens ons af,
Zelfs niet de bittere leegte die de dood ons gaf.

De klap kwam veel te vroeg, het afscheid veel te snel,
De stilte in ons huis is sindsdien een bitter spel.
Toch ben je niet echt weg, je reist met mij mee,
In elke gedachte, in de stilte van de zee.

Morgen herdenken we onze trouwdag, maar anders dan voorheen,
Niet meer met jouw lach, ik ben met de kinderen alleen.
We gaan samen uit eten, precies zoals je had gewild,
Zodat de pijn van het missen heel even wordt gestild.

Jouw foto staat erbij, je kijkt ons warmpjes aan,
We proosten op de jaren dat we samen mochten gaan.

Ik praat in gedachten met je, ik weet dat je me hoort,
In elk fluisterend zuchtje wind, in elk liefdevol woord.
Je bent er morgen bij, aan tafel, heel dichtbij,
Voor altijd in ons midden, voor altijd bij mij.

Pierre